ArtikelArticleArticlesArtiklenArticle

“NIET VERBRANDEN, MAAR ONDERRICHTEN” Geloof: probleem en oplossing

Pre-islamitische tribale traditie

Er wordt aangenomen dat vóór de verschijning van de islam op het Arabische schiereiland geloof gehecht werd aan heel wat oude volksstammentradities - meestal op basis van bijgeloof – en ze in gebruik waren door de mensen in dat gebied.

 

De Koran bestaat uit een groot aantal verzen die afkeurend staan t.o.v. deze tribale tradities. 

Maar ook na de intrede van de islam en de openbaring van de Koran bleef veel van dit bijgeloof levendig en werd beoefend in de naam van de islam.

Ik kan in het kort bepaalde voorbeelden aanhalen:

·    Steniging

·    Polygamie

·    Vrouwen dwingen om de sluier te dragen als een religieuze verplichting

·    De besnijdenis van meisjes – tijdens hun kinderjaren of op het moment van hun geboorte

·    En een veelvoud van soortgelijke tradities - die bestonden vóór de invoering van de islam als religie – en die afgeschaft werden door de verzen van de heilige Koran

Hegira of historische migratie

Profeet Mohammed verliet zijn geboortestad - Mecca - om te migreren naar Yasreb, waar hij stap voor stap de oude tribale tradities vernietigde in het kader van een nieuwe sociale infrastructuur op basis van nieuwe sociale contracten. Hij veranderde de oude naam van Yasreb naar Medinah -  polis / stad. Het woord ‘Tamaddon’ - beschaving - is afkomstig van ‘Madineh’ – civiele samenleving. Het is belangrijk te weten dat de islamitische kalender niet begint met de geboorte van Mohammed, (zoals in het christendom) of het ontstaan van de religie van de islam in Mekka, maar met de grondwet van de eerste civiele samenleving in de eerste moslimstad. Deze migratie is belangrijk, omdat ze plaatsvond tussen twee historische punten, van inheemse traditie tot sociale contracten in het kader van een civiele samenleving.

Afwezigheid van de juiste kennis over de islam in het Westen

Helaas is er geen exacte kennis over de leer van de Koran en de waarheid over de islam in de westerse samenleving en ondertussen staan de deuren van het Westen wijd ??open voor de oosterse gemeenschappen, in respect voor democratie voor de vrijheid van godsdienst en meningsuiting volgens het handvest van de mensenrechten. Maar door het gebrek aan nauwkeurige kennis in het Westen over de islam, hebben bepaalde mensen en groepen de mogelijkheid om hun archaïsche tradities te importeren in de moderne samenleving onder de vlag van de islam. De westerlingen nemen de praktijken van hen die zichzelf als moslims introduceren voor de realiteit van de religie van de profeet Mohammed. Het merendeel van de politieke klasse schenkt geen aandacht aan dit feit dat veel van deze tribale tradities verboden zijn en verworpen worden in de verzen van de Koran. Sommige westerlingen zijn boos t.o.v. de islam en verbranden bijvoorbeeld de heilige Koran met het gevolg dat de gehele moslimgemeenschap wereldwijd het Westen begint te haten.

Islam en anarchisme

Vaak buiten bepaalde anarchisten dit misverstand uit en verspreiden haat en onverdraagzaamheid tussen de gemeenschappen, ondertussen hun ware bedoelingen achter islamitische voorwendsels verbergend. Het is een gevaarlijke valstrik voor de beschavingen. Tegenwoordig is de islam uitgegroeid tot een voorwendsel voor deze anarchisten om mensenrechtenwaarden en democratie aan te vallen. In reactie op deze anarchisten, nemen bepaalde personen of politieke partijen een starre en strenge positie in t.o.v. de islam en de Koran. En bijgevolg kunnen de anarchisten gemakkelijk het spel spelen van het onschuldige slachtoffer en beschuldigen zij de westerse democratische samenleving ervan dat ze een anti-islamitische gedomineerde tendens leiden.
Het is een vicieuze cirkel die alleen religieus fanatisme voedt en de strijd tussen de gemeenschappen van dezelfde samenleving aanwakkert.

De religieuze revolutie van 1978 in Iran

Ik ben iemand die al meer dan 36 jaar in het Westen woonachtig is en afkomstig is uit een land waar de eerste "religieuze revolutie" 33 jaar geleden plaatsvond. Toen ik als student aan de universiteit van Teheran en de faculteit Rechtsgeleerdheid studeerde was ik getuige van de geleidelijke ontwikkeling van een jonge generatie die de waarden van de samenleving wilde veranderen naar een islamitische ideologie. Ze wilden graag een bloeiend, onafhankelijk en vrij land. Ze wilden het einde van de Pahlavi dynastie die Iran oppervlakkig verwesterde. En voor al deze wensen en verwachtingen werden ze sterk beïnvloed door de stelling van een zekere Ali Shariati.

Ali Shariati

In die periode studeerde Ali Shariati, een jonge student in sociologie, af aan de universiteit van Mashad en kreeg een beurs om in Parijs doctoraatstudies te volgen. Het was een bewogen sociale periode. Het communisme was zeer actief. In China behaalde Mao de overwinning in zijn revolutionaire beweging tegen Chiang Kai Shek en Vietnam was in de oorlog met Amerika. Algerije was in oorlog tegen de kolonisatie van Frankrijk voor onafhankelijkheid. Het merendeel van de revolutionaire bewegingen werden ondersteund door het oostelijke kamp – het kamp van het communisme. Ali Shariati was diep geraakt door de literatuur van Albert Camus. In de islamitische samenleving van Algerije werd de revolutionaire beweging vermengd met de islam en een nieuwe rode ideologie werd geboren uit het mengsel van islam en marxisme. Toen Ali Shariati klaar was met zijn studies ging hij terug naar Iran en startte een campagne voor een revolutionaire islam op. Ali Shariati werd geïnspireerd door de ideeën van Lenin, en creëerde een soort van jihadistische interpretatie van de islam. Ali Shariati was kritisch t.o.v. de westerse democratie, de westerse samenleving en de kapitalistische beschaving van het Westen. Hij lanceerde het idee om een ??niet-democratisch bestuurssysteem te creëren vergelijkbaar met de dictatuur van het proletariaat van Lenin. Hij noemde dit model van een niet-democratisch systeem de dictatuur van SALEHIN, de rechtvaardige gelovigen. Dit type van maatschappij wordt geleid door een hiërarchie van islamitische moslims onder de hoogste leiding van een persoon die de Imam is.
Ali Shariati gaf regelmatig lezingen in een zeer grote conferentiezaal, Hosseinieh Ershad, in het hart van de Iraanse hoofdstad Teheran. Hij bracht deze ideologie in de hoofden en harten van de Iraanse jonge generatie, die op zoek was naar haar identiteit. Ali Shariati werd gearresteerd door de geheime dienst van wijlen de Sjah, en bracht ongeveer twee jaar in de gevangenis door, maar zelfs in de gevangenis was het hem toegelaten te werken aan zijn thesis en deze grotendeels te publiceren in de meest gelezen kranten. De Sjah van Iran was zelf een moslim en respectvol naar de islam toe. De Sjah voelde voortdurend de dreiging van het communisme geëxporteerd door de machtige noorderbuur, de Sovjet Unie. Tijdens een gemeenschappelijke lezing probeerde een groep van communisten verbonden aan de Tudeh partij de Sjah te vermoorden. Vanaf dat moment had hij een fobie voor het communisme en hij verklaarde een open en harde oorlog tegen alle clandestien gewapende communistische organisaties in Iran. Het was om deze reden dat hij de activiteiten van de moslimgelovigen in de verschillende steden van het land tolereerde. Hij tolereerde de artikelen en toespraken van Ali Shariati, want het ging over de islam en was in het nadeel van het communisme. De Sjah was geen expert om het verschil te onderscheiden tussen de religie van de islam, en een revolutionaire ideologie, die zich achter de naam van deze religie verborg.

De massa van de jonge Iraanse generatie werd sterk beïnvloed door de publicaties van Shariati, en vond na zijn plotselinge dood in Londen zijn beloofde Imam in de persoon van Ayatollah Khomeini in Parijs. Het was het begin van een religieuze revolutie in de wereld. Ayatollah Khomeini verbleef ongeveer 3 en halve maand in de voorstad van Parijs-Neuf-le-Chateau vóór hij 33 jaar geleden terugkeerde naar Iran en er een nieuw religieus regeringssysteem onder de titel van de Islamitische Republiek van Iran creëerde.

Het is nu ongeveer 36 jaar dat ik in Parijs woon, en hier en nu, in het Westen, zie ik dat er zich een soortgelijk scenario opnieuw afspeelt.
Dus, naar mijn bescheiden mening, is het tijd voor de westerse politici – teneinde de waarden van de democratie en de sociale vrijheid te behouden, om lessen te trekken uit de geschiedenis. 

De islam en het mensenrechtenhandvest

Volgens het charter van de mensenrechten heeft elk individu het recht op zijn / haar eigen geloof, gezindheid, godsdienst en mening en het recht om zijn / haar mening / gedachten en wereldvisie vrij te uiten.
De westerse beschaving baseert de sociale contracten op dit belangrijke principe. Daarom hebben gelovigen van verschillende godsdiensten het recht hun eigen geloof te beoefenen in hun specifieke plaatsen van verering, zoals de synagogen, hindoetempels, boeddhistische centra, ... ook de moslims kunnen de vereiste vergunningen verkrijgen voor de bouw van hun moskeeën.
Volgens de koran zijn de moskeeën plaatsen van aanbidding om enkel en alleen Allah te vereren en niets anders. In de Koran worden bepaalde voorwaarden genoemd die aanwezig moeten zijn bij de bouw van de moskeeën. Indien aan deze voorwaarden niet voldaan wordt in de vorm van de persoonlijkheid en de intentie van de moskeebouwers, zouden deze plaatsen niet als moskeeën beschouwd mogen worden, en het wordt de moslims niet toegelaten te bidden in die plaatsen.

Tegenwoordig hoort men over gevallen in verschillende landen dat sprekers en predikers fanatieke lezingen geven aan de pas tot de islam bekeerde mensen om ze te hersenspoelen en om hen op de weg van het anarchisme te leiden. T.o.v. deze moskeeën, die het instrument zijn van brainwashers en fanatieke manipulators, blijven de sociale diensten in de westerse samenlevingen stil. Ze denken dat optreden tegen deze plaatsen het equivalent is van de aanval op de islam. Dat is niet waar. We krijgen lessen uit de Koran, die een duidelijk onderscheid maken tussen twee categorieën van moskeeën: de zirar-moskeeën, die zijn gebouwd om mensen te hersenspoelen onder de naam van de islam, en de echte plaatsen van Allah verering.

In de Koran is er sprake van een groep hypocriete mensen in de gelederen van de moslimgemeenschap in de tijd van de profeet Mohammed, die een moskee bouwden en de profeet Mohammed uitnodigden om de ceremonie van inhuldiging van hun zogenaamde centrum van verering bij te wonen. Maar Allah gaf geen toestemming aan de profeet om deze plaats in te huldigen, maar leidde hem er heen om die valse moskee te vernietigen. In dit geval benadrukt de Koran het belang van de rechtschapenheid en de zuivere intentie van de moskeebouwers. Dus, begrijpen we dat als er op een of andere manier sprake is van niet-transparante financiële ondersteuning achter de bouw van een moskee, het geen echte moskee is, maar een gevaarlijk centrum die de vrije samenleving en beschaving bedreigt. Volgens de koran kunnen deze categorie van centra niet langer bestaan.

"En er zijn onder de hypocrieten degenen die een moskee bouwden om schade te veroorzaken aan de islam en om ongeloof te bevorderen en om onenigheid onder de gelovigen te veroorzaken en om ze tot een schuilplaats te maken voor hen die al oorlog tegen Allah en Zijn Boodschapper voerden. En zij zullen zeker zweren, "we bedoelden niets dan goeds met het bouwen van de moskee. Maar Allah draagt getuigenis dat zij zeker leugenaars zijn.

O profeet! Nooit zal je in die moskee staan voor het gebed. Zeker de moskee die vanaf de eerste dag in vroomheid werd opgericht is meer waard dat je daar staat voor het gebed .... "
(Verzen 107-108 / s 2) 

De tekst van de Belgische Grondwet vertaald naar het Perzisch

Westerse politici moeten de islam en de Koran leren kennen om te begrijpen dat het positie innemen t.o.v. de retrograde en reactionaire gedrag-waarden-ethiek niet tegen de islam is.

Een belangrijk feit om te onthouden is dat meer dan 100 jaar geleden, na de overwinning van het kamp van vooruitgang en moderniteit tegen het despotisme van de Qajar-dynastie, de tekst van de Belgische Grondwet vertaald werd naar het Perzisch om de wetgevers te inspireren teneinde ook voor Iran een democratische grondwet op te stellen. Bepaalde religieuze fanatici namen een negatieve stelling in over die tekst. Zij waarschuwden - in naam van de islam - de Iraniërs niet de weg van de democratie geïmporteerd uit de westerse beschaving in te slaan, maar om de Qajar-dynastie te vervangen door een zuiver en streng religieus regeringssysteem geleid door religieuze autoriteiten. De Iraanse vrijdenkers en wereldlijken van deze periode hadden geen antwoord om dit bezwaar te weerleggen, maar gelukkig schreven de belangrijkste religieuze autoriteiten van Najaf een helder en verduidelijkend antwoord op die fanatieke scriptie en kon de tegenwerping afwijzen. Ayatollah Naiini, de grootste Ayatollah van die tijd, schreef een boek om een antwoord te bieden tegen die zogenaamde islamitische kritiek. Hij legde in zijn boek uit dat het donkerste gezicht van despotisme verschijnt onder de vorm van een religieus despotisch systeem, dat een dictatuur wil opleggen aan het land en zijn onderdrukking wil rechtvaardigen door de religie als instrument te gebruiken. Dankzij de uitleg van Naiini won de democratie en kreeg de goedkeuring van de klerikale macht.

Hoe te werk gaan?

Naar mijn bescheiden mening, is het nog niet te laat om de democratie en de democratische samenlevingen te behoeden voor de aanval van fanatisme door zekere punten in overweging te nemen:

a) Het is noodzakelijk dat de gematigde moslimbevolking non-profit culturele stichtingen en organisaties sticht om niet het veld open te laten aan de anarchisten om zich te uiten in de naam van de islam en de Koran. Het bestaan van democratische en gematigde moslim NGO's zijn noodzakelijk om conferenties, symposia, open debatten, enz. te organiseren om het fanatisme een halt toe te roepen en te verhinderen dat het groter wordt door gebruik van een berekende en ingewikkelde methode om haar ideologie te propageren.

b) Het is noodzakelijk om een ??exacte vertaling van de verzen van de heilige Koran te publiceren volgens de chronologie van de openbaring. Het moet beschouwd worden als een belangrijk werk. Want de verzen van de Koran zijn geopenbaard aan hen die onderwijzen om hen te helpen met de geleidelijke ontwikkeling van onwetendheid naar menselijke waarden en beschaving. Deze verzen moeten gelezen en bestudeerd worden zoals profeet Mohammad het hen vertelde (de mensen van zijn tijd), en niet zoals het momenteel toegankelijk is voor iedereen in het kader van een geschreven boek. De verzen heffen elkaar op volgens de stappen van de evolutie van degenen aan wie de religie van Mohammed wordt geïntroduceerd. Het meest fundamentele principe van de Koran is dit principe van annulering, genaamd Naskh. Naskh is een absoluut en onveranderlijk principe op de weg van Gods beheer van de wereld, volgens de Koran. De Koran legt dit principe uit op deze manier:

"Welk vers Wij ook afschaffen of verlaten, Wij brengen een beter vers dan dat of op zijn minst iets vergelijkbaars".

(Vers 106 / s: 2) 

Een voorbeeld van de toepassing van het principe van annulering:

"En als je hen wil trouwen en je bang dat je niet in staat zal zijn recht te doen aan de weesmeisjes (trouw hen dan niet, eerder) huw vrouwen (anderen dan deze) zoals het je behaagt, (u mag trouwen) twee of drie of vier (mits u recht aan hen doet), maar als je bang bent niet in staat te zullen zijn om gelijk te handelen (met allen van hen) dan is het juist en rechtvaardig (jezelf te beperken tot slechts) een."

Vers 3 / s4

Geleidelijke annulering van de oude traditie

In de pre-islamitische periode was over het hele Arabische schiereiland polygamie in gebruik en het was mogelijk voor mannen om een ??harem met een aantal vrouwen als slaven onder zich te hebben.

De Koran bestrijdt deze gewoonte en wil volgens een geleidelijk methode dit gebruik stoppen:

- In de eerste stap moedigt de Koran het huwelijk aan;

- In de volgende stap verbiedt de Koran de harem;

- In de derde stap stelt de Koran een limiet met betrekking tot het aantal vrouwen die een man kan huwen;

- Ten slotte, in de laatste stap, verbindt de Koran polygamie met de onmogelijke toestand over de juiste en rechtvaardige omgang, en preciseert niet meer dan een vrouw, aangezien de man vreest niet juist en rechtvaardig te zullen handelen.

Mensen die polygamie aantrekkelijk vinden, halen vaak als voorwendsel dat deel van de verzen aan dat spreekt over vier vrouwen, maar het laatste vers annuleert al deze verzen. Daarom is het kennen van de Koran volgens de chronologie van de openbaring van zeer groot belang. Het is dus niet mogelijk om te zeggen: 'Ik doe dit en dat' omdat het in de Koran vermeld staat. Het is niet voldoende dat er iets wel of niet gezegd is, belangrijk is te weten of het geannuleerd werd door andere verzen of niet. Dit principe moet mensen stoppen om bepaalde paragrafen van de Koran uit hun context te halen om hen religieuze dekking en kleur te geven in hun verlangen naar anarchisme.

c) Tijdens conferenties georganiseerd door gematigde culturele islamitische organisaties kunnen bepaalde cruciale ideeën worden uitgelegd en verduidelijkt. Tijdens deze conferenties kan de spreker de exacte verzen van de Koran over belangrijke zaken citeren. Zij kunnen u vertellen dat:

1. Steniging tot de dood behoort niet tot het kader van de Koran als straf voor moslims. Het kan geen enkele plaats hebben in het kader van het islamitische strafrecht. De Koran spreekt over deze manier van doden als over een gebruikelijke tirannieke wijze van onderdrukking door despoten en onderdrukkers om mensen te terroriseren in het algemeen, en in het bijzonder de monotheïsten en vrijdenkers. Nooit heeft enige profeet of boodschapper van God iemand bedreigd met steniging, integendeel, vele heiligen en profeten werden gestenigd of door despoten bedreigd met steniging. Maar tegenwoordig wordt deze doodstraf meestal toegepast als een islamitische straf in bepaalde islamitische landen zoals Iran, Somalië, Afghanistan, enz. ...

b. Besnijdenis van meisjes tijdens de kindertijd is helemaal niet genoemd als een religieuze verplichting in enig vers van de Koran, maar het wordt meestal beoefend, zelfs vandaag de dag, onder sommige gemigreerde moslims in de westerse samenlevingen. In het Westen is de besnijdenis van jonge meisjes een misdaad, want het is niets anders dan de verminking van een deel van het menselijk lichaam.

c. Voor de Koran, de individuele verantwoordelijkheid, vrije wil, vrijheid van meningsuiting, vrijheid om te kiezen, ... zijn een belangrijk kenmerk van de mensheid. Het verschil tussen een mens en een dier is de menselijke capaciteit om de tegenstrijdige waarden van de dingen te beoordelen en om het beste ervan te kiezen. Het opleggen van uniformiteit aan de burgers en hen te dwingen dezelfde kleren te dragen of dezelfde manier van doen aan te nemen is niet in overeenstemming met de precieze verzen van de Koran en het ontteert de ziel van de openbaring.

d. In bepaalde islamitische samenlevingen - onder de naam van de islam – worden vrouwen verplicht tot het dragen van de sluier en deze traditie wordt meestal toegepast onder de vrouwen van de gemigreerde moslimbevolking. Ook in de Westerse landen. De Westerse overheden willen geen standpunt innemen tegen dit gebruik om de heilige wet van Sharia niet te overtreden, maar deze tribale traditie heeft niets te maken noch met de Koran, noch met de islam.

e. In het kader van de Koran, uniformiteit van mensen met betrekking tot hun geloof, gedachten, wereldvisie, kleding, enz. ... bestaat niet. Maar de islamitische rechtskundigen leggen hun eigen inventieve meningen op aan de maatschappij, in naam van de islamitische wet.

De conclusie

Volgens de koran is de belangrijkste vijand van om het even wie zijn / haar ego. Door het volbrengen van een heilige en voortdurende strijd tegen het ego (jihad akbar) ontwikkelt de islamitische gelovige menselijke kwaliteiten zoals tolerantie, vrijgevigheid en ridderlijkheid.

Deze serie cursussen en conferenties zou een nieuwe ontwikkelde generatie tussen de islamitische gelovigen in de westerse samenleving kunnen vormen.

Het kan zorgen voor harmonie, coördinatie tussen geloof en moderniteit en respect voor de mensenrechtenwaarden in de westerse samenleving. Het kan de samenleving helpen niet in de val van de burgerlijke verdeeldheid en tegenstrijdigheid te trappen. Het kan de samenleving eveneens helpen het voorwendsel van Islam uit de handen van de anarchisten te nemen. Het kan de samenleving helpen om de gevaarlijke ontwikkeling van fanatisme in de naam van de islam te voorkomen. Het kan het beste voorbeeld zijn van een beschaafde en moderne islamitische samenleving voor de hele moslimgemeenschap in de hele wereld.

Door Dr. Seyed M. Azmayesh